Saint Panagis Basias the Priest & Fool for Christ on Island of Kefallonia, Greece (+1888) led to the Holy Confession those who were about to die suddenly


Saint Panagis Basias the Priest & Fool for Christ

on Island of Kefallonia, Greece (+1888) led to the Holy Confession

those who were about to die suddenly

St Panagis had the gift of foresight and prophecy, which he used to correct people. To those who were about to die soon violently, recommended they should go to confess their sins and to those who were about to commit a serious offense he warned them by giving them an inkling of what was going to happen. On a rainy night , he came across someone who was about to commit a sin and he shouted out:”Sin, sin, go back home!”.






Ο Άγιος Παναγής Μπασιάς ο διά Χριστόν Σαλός της Κεφαλληνίας (+1888) οδηγούσε στην Θεία Εξομολόγηση όσους επρόκειτο να πεθάνουν ξαφνικά


Ο Άγιος Παναγής Μπασιάς (+1888)

οδηγούσε στην Θεία Εξομολόγηση όσους

επρόκειτο να πεθάνουν ξαφνικά

Ο Άγιος Παναγής είχε αποκτήσει το χάρισμα της προορατικότητος και της προφητείας, το οποίο χρησιμοποιούσε για να διορθώνει ψυχές. Σε εκείνους που επρόκειτο να πεθάνουν σύντομα με βίαιο τρόπο συνέστηνε να πάνε να εξομολογηθούν ή προειδοποιούσε με υπαινιγμούς όσους έμελλαν να διαπράξουν κάποιο σοβαρό αμάρτημα. Μία βροχερή νύχτα, συναντώντας στον δρόμο κάποιον που πήγαινε να αμαρτήσει, τού φώναξε: «Αμαρτία, αμαρτία, γύρισε σπίτι σου!»

Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, εκδ. Ίνδικτος (τόμος 10ος – Ιούνιος, σ. 88-91)

Foolishness for Christ


Foolishness for Christ

Foolishness for Christ refers to behavior such as giving up all one’s worldly possessions upon joining a monastic order, or to deliberate flouting of society’s conventions to serve a religious purpose–particularly of Christianity. Such individuals have historically been known as both “holy fools” and “blessed fools”. The term “fool” connotes what is perceived as feeblemindedness, and “blessed” or “holy” refers to innocence in the eyes of God.

The term fools for Christ derives from the writings of Saint Paul. Desert Fathers and other saints acted the part of Holy Fools, as have the yurodivy (or iurodstvo) of Eastern Orthodox asceticism. Fools for Christ often employ shocking and unconventional behavior to challenge accepted norms, deliver prophecies, or to mask their piety.

Certain prophets of the Old Testament who exhibited signs of strange behaviour are considered by some scholars[3] to be predecessors of “Fools for Christ”. The prophet Isaiah walked naked and barefoot for about three years, predicting a forthcoming captivity in Egypt Isaiah 20:2,3; the prophet Ezekiel lay before a stone, which symbolized beleaguered Jerusalem, and though God instructed him to eat bread baked on human waste, ultimately he asked to use cow dung instead Ezekiel 4:9-15; Hosea married a harlot to symbolize the infidelity of Israel before God (Hosea 3).

By the opinion of certain scholars, these prophets were not counted as fools by their contemporaries, as they just carried out separate actions to attract people’s attention and to awake their repentance.

According to Christian ideas, “foolishness” included consistent rejection of worldly cares and imitating Christ, who endured mockery and humiliation from the crowd. The spiritual meaning of “foolishness” from the early ages of Christianity was close to unacceptance of common social rules of hypocrisy, brutality and thirst for power and gains.

By the words of Anthony the Great: “Here comes the time, when people will behave like madmen, and if they see anybody who does not behave like that, they will rebel against him and say: ‘You are mad’, — because he is not like them.”

Part of the Biblical basis for it can be seen in the words of the Apostle Paul in 1 Corinthians 4:10, which famously says:

“We are fools for Christ’s sake, but ye are wise in Christ; we are weak, but ye are strong; ye are honourable, but we are despised”.

And also:

“For the wisdom of this world is foolishness in God’s sight. As it is written: “He catches the wise in their craftiness”” (1 Corinthians 3:19).

“For the message of the cross is foolishness to those who are perishing, but to us who are being saved it is the power of God” (1 Corinthians 1:18).

“For since in the wisdom of God the world through its wisdom did not know him, God was pleased through the foolishness of what was preached to save those who believe” (1 Corinthians 1:21).

Source: Wikipedia

Δια Χριστόν σαλότητα


Δια Χριστόν σαλότητα

Η δια Χριστόν σαλότητα, δηλαδή η «τρέλα για τον Χριστό», αναφέρεται σε μία ειδική κατηγορία αγίων στο σώμα της Εκκλησίας, οι οποίοι ενεργώντας με παράδοξο τρόπο και μακριά από τα συνήθη τυπικά ηθικά σχήματα, κατάφεραν να επιτύχουν την αγιότητα και συνάμα να επαναφέρουν πλήθος κόσμου μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας. Το παράδειγμα αυτό πολλές φορές υπήρξε σκανδαλιστικό για πιστούς και μη στην ιστορία της Εκκλησίας, αλλά η Εκκλησία μέσω των Αγίων αυτών είδε την έκφραση και τη φανέρωση ενός ξεχωριστού χαρίσματος του Αγίου Πνεύματος, μία από τις οξύτερες μορφές του προφητικού κηρύγματος.

Οι «δια Χριστόν σαλοί» -τρελοί, είναι συνήθως μοναχοί, οι οποίοι αφήνουν την ησυχία των μοναστηριών τους και κατεβαίνουν στις πόλεις λειτουργώντας με πράξεις παράλογες και ανόητες, οι οποίες όμως έχουν βαθύτερο νόημα και σκοπό ώστε να καταδείξουν την αλήθεια που βρίσκεται πίσω από τα προσχήματα και τους τύπους του κόσμου. Δεν έχουν πρόβλημα να μπουν για παράδειγμα σε ταβέρνες, σε πορνεία, να συναναστραφούν κακόφημες συντροφιές, μοιάζοντας να συσσωματώνονται με το παράδειγμα των ανυπόληπτων της κοινωνίας. Τη στιγμή αυτή είναι όμως που ο σαλός μοναχός φανερώνει την αλήθεια της σωτηρίας, πάντα με τρόπο που αρμόζει στο επίπεδο των συναναστραφέντων. Εξού και αστειεύεται, επιτιμά τους αμαρτωλούς, θαυματουργεί, διαβάζει τα μυστικά των ανθρώπων, χλευάζει δημόσια τα κρυφά παραπτώματά τους με τρόπο που μόνο ο ένοχος μπορεί να αντιληφθεί, τη στιγμή που και ο ίδιος στα μάτια τους τους φαντάζει πολύ αμαρτωλός, όντας φαινομενικά στο ίδιο επίπεδο αμαρτωλότητας. Γι’ αυτό και καταλύει προκλητικά νηστείες, επισκέπτεται πορνεία, ομιλεί με διεφθαρμένους, εμπαίζοντας τελικά τα προσχήματα του κόσμου τούτου, λίγο πριν, επιστρέψει τη νύχτα με το αληθινό προσωπείο πια της αγιότητας, στην προσευχή και τη άσκηση. Εξου και ο σαλός άγιος για την εκκλησία είναι ο Άγιος στην πλέον ακραία μορφή άσκησης, την έσχατη αυταπάρνηση την πλήρη απέκδυση του εγώ.

Οι σαλοί κατά βάση έρχονται σε εποχές έντονης εκκοσμίκευσης του χριστιανικού βίου. Εμφανίζονται την εποχή που τα συμβατικά κριτήρια της κοινωνίας μετρούν την ηθική του Χριστού με τα μέτρα της κοινωνικής ευπρέπειας και όχι με το ευαγγελικό ήθος. Έρχονται να θυμίσουν πόσο ασυμβίβαστη είναι η σωτηρία του ανθρώπου όταν αυτή θέλει να ικανοποιεί την κοινωνική υπόληψη και να καταγγείλει την υποκρισία της συμβατικής ζωής. Ο ίδιος λοιπόν απορρίπτει το μανδύα της αγιότητας, γνωρίζοντας ότι η ατομική ηθική δημιουργεί αυτοϊκανοποίηση, αποφασίζοντας να άρει το σταυρό της Εκκλησίας στους ώμους του, για να σωθούν αμαρτωλοί και βασανισμένοι άνθρωποι. Γνωρίζει δε, πως αυτό Continue reading “Δια Χριστόν σαλότητα”

Saint Andrew the Fool-For-Christ at Constantinople, Asia Minor (+936)


Saint Andrew the Fool-For-Christ

at Constantinople, Asia Minor (+936)

May 28 & October 2

Saint Andrew, Fool-for-Christ, was a Slav and lived in the tenth century at Constantinople. From his early years, he loved God’s Church and the Holy Scriptures. Once during a dream, the saint beheld a vision of two armies. In the one were men in radiant garb, in the other, black and fiercesome devils. An angel of God, who held wondrous crowns, said to Andrew, that these crowns were not adornments from the earthly world, but rather a celestial treasure, with which the Lord rewards His warriors, victorious over the dark hordes. “Proceed with this good deed,” the angel said to Andrew. “Be a fool for My sake and you will receive much in the day of My Kingdom.”

The saint perceived that it was the Lord Himself summoning him to this deed. From that time Andrew began to go about the streets in rags, as though his mind had become muddled. For many years the saint endured mockery and insults. With indifference he underwent beatings, hunger and thirst, cold and heat, begging alms and giving them away to the poor. For his great forebearance and humility the saint received from the Lord the gift of prophecy and wisdom, saving many from spiritual perils, and he unmasked the impiety of many.

While praying at the Blachernae church, Saint Andrew beheld the Most Holy Mother of God, holding her veil over those praying under her Protection (October 1). Saint Andrew died in the year 936.



Ό Άγιος Παναγής Μπασιάς ο διά Χριστόν Σαλός & η οικογένεια που έδιωξε ένα φτωχό με άδεια χέρια


Ό Άγιος Παναγής Μπασιάς ο διά Χριστόν Σαλός

& η οικογένεια που έδιωξε ένα φτωχό με άδεια χέρια

Ο Άγιος Παναγής Μπασιάς ο διά Χριστόν Σαλός, ιερέας της Κεφαλληνίας, μία άλλη φορά, μπήκε σε ένα σπίτι όπου έβραζε το τσουκάλι γιατί περίμεναν επισκέψεις και το αναποδογύρισε, επειδή είχε προηγουμένως προσέλθει ένας φτωχός και τον είχαν διώξει με άδεια χέρια.

Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, εκδ. Ίνδικτος (τόμος 10ος – Ιούνιος, σ. 88-91)